باز هم کپی کردن از وبلاگ "با اجازه" و نقض کپی رایت

واقعا دوست ندارم درباره کپی کردن از وبلاگ "با اجازه" و نقض کپی رایت‌های متعددی که از وبلاگم می‌شود بنویسم. ولی واقعا سرقت هم حدی دارد! مطلب ورزشگاه‌های ویران، میراث دولت نهم در برنامه نود را ده‌ها سایت حتی بدون ماخذ و مرجع کپی کرده اند. کافی‌ست با همین کلمات یک جست‌وجوی کوچک در گوگل انجام دهید تا عمق فاجعه را دریابید. جالب است که اشتباه اولیه من در سطر اول درباره "سردار عزیز محمدی" را همه آن‌ها تکرار کرده اند. یعنی به لینک اول بالاترین که تنها لینکی است که به درستی از وبلاگم گذاشته شده، استناد کرده اند و حتی سری به اصل مطلب و ماخذ نزده‌اند. حتی سایت گویا نیوز با این همه ادعا، مطلب را بدون حتی ذکری از مرجع اصلی چاپ کرده است و فقط نام سایت سارق "تغییر" را آورده است.
مگر من از شما آقایان سارق و کپی‌کارچه خواستم؟ فقط خواستم قبل از استفاده از مطالب وبلاگ، یک ایمیل بفرستید و اجازه بگیرید. کار سختی است؟ سایت‌های وطنی سارق که هیچ، حالا اگر مطابق قوانین امریکا از گویا نیوز برای سرقت مطلب شکایت شود، پاسخی در دادگاه دارد؟

آقای مایلی کهن، یادت می‌آید؟

اظهار آمادگی مایلی کهن برای پی‌گیری آزادی صفایی فراهانی را که دیدم، یاد سال‌های دور افتادم. سال‌های امجدیه و دهه 1360 که تازه لیگ فوتبال بعد از انقلاب راه افتاده بود. و سال‌های قهرمانی بی‌چون و چرای پرسپولیس که علی پروین را داخل زمین داشت و مهراب شاهرخی را روی نیمکت. مایلی‌کهن آن زمان به شوت‌ها و سانترهایش با کات بیرون پا معروف بود. از اولین بازیکنانی بود که در آن سال‌های دور از چنین ضربه‌هایی که تازه در اروپا مد شده بودند، استفاده می‌کرد. همچنین از اولین بازیکنانی بود که می‌توانست از روی نقطه کرنر با یک شوت پیچشی دروازه را باز کند. آن ایام به عشق مایلی کهن جمعه‌ها می رفتیم زمین خاکی تا شوت‌های او را تقلید کنیم. اما نمی‌شد که نمی‌شد!
اما محمد مایلی - فقط علی آقا حق داشت این‌جور صدایش کند- فقط این نبود. سیستم پرسپولیس 2-4-4 بود و وسط زمین مایلی‌کهن و ضیاء عربشاهی از اول تا آخر بازی می‌دویدند. نه مثل حالا که فقط پول بگیرند و راه بروند! مایلی‌کهن پاها و اندام لاغری داشت که از دور قابل تشخیصش می کرد. معروف بود که با محراب اختلاف دارد. اما همیشه می‌گفت:"اختلاف ما مال بیرون زمین است. داخل زمین اباهم ختلافی نداریم." یکی از بااخلاق‌ترین و سربه‌زیرترین بازکنان آن سال‌ها بود- و حالا که فکر می کنم می‌بینم آن‌زمان همه انگار خوب بودند! یک بار در رختکن علی‌آقا به او و محمد پنجعلی که دیر آمده بودند،‌ گفته بود:" نماز جمعه‌تان را بروید، اما نباید دیر کنید!" و آن‌دو فقط گفته بودند:"چشم علی‌آقا!" تنها بی‌اخلاقی مایلی‌کهن در آن سال‌های زیبای امجدیه، وقتی بود که یک پرسپولیسی وقتی مایلی‌کهن برای برداشتن توپ کنار سیم توری آمده بود، گفته بود: "آهای ساواکی!" و او هم توپ را ول کرده بود و به‌طرف تماشاگر بخت‌برگشته هجوم آورده بود که با وساطت علی‌آقا موضوع ختم به‌خیر شد.
حالا بعد از سال‌ها وقتی می‌بینم آن آدم سربه زیر دوست‌داشتنی ناخواسته وارد بازی دیگران می‌شود و همه را یک ‌جا می‌کوبد، ناراحت می شوم. مایلی‌کهنی که ما آن‌زمان‌ها دوستش داشتیم. حالا با حرف‌های جوانمردانه مایلی‌کهن درباره آزاد کردن صفایی فراهانی به یاد آن‌روزها افتادم...

ورزشگاه‌های ویران، میراث دولت نهم در برنامه نود

باز هم فردوسی پور گل کاشت. بعد از جنجال هفته قبل که به بی‌آبرویی سردار عزیز محمد ی منجر شد، این هفته فقط یک مهمان درباره ورزشگاه‌های نیمه‌ساخته به مهمان آمده بود: مهندس هاشمی طبا، رئیس سابق سازمان تربیت بدنی. اما از همین در و دیوار خراب ورزشگاه‌ها، فردوسی پورچنان برنامه ای ساخت که کودتاچیان بازهم حیران ماندند.

ماجرا ازین قرار بود که نشان داده شد دولت نهم و علی‌آبادی برخلاف آن‌چه که می‌گفتند، هیچ کاری برای ورزشگاه‌های ناتمام انجام نداده‌اند. علی‌آبادی که معتقد بود از ورزش چیزی نمی داند اما ساخت و ساز در ورزش را به‌بهترین شکل انجام می‌دهد، عملا جز حرف کاری نکرده بود. بعدها معلوم شد ورزشگاه علی دایی در اردبیل برخلاف دروغ صریح پرویز داودی در مراسم افتتاحیه، نه محصول دولت نهم که کار دولت‌های قبلش بوده است. ورزشگاه نیمه کاره کاشان هم که بعد ازمراسم مفصل افتتاحیه تعطیل شد و هنوز هم کارگران در آن مشغول به‌کارند! خلاصه این‌که بازهم با افتضاح دیگری از دولتی که خود را "دولت کار" می نامید، مواجه شدیم. اگر فتاح که مهم‌ترین پستش پیش از وزارت نیرو دلالی خرید زمین نیروگاه کارون بوده، در طول وزارتش حتی یک دلار سرمایه برای بخش نیرو جذب نکرد و عملکرد این وزارتخانه را به صفر رساند یا وزیر راه، بهبهانی، کوچک‌ترین مسئولیتی را درقبال وظیفه اصلیش یعنی ایمن کردن راه‌ها و وسایل ارتباطی نپذیرفت و همچنان به کپی کردن مقاله دیگران مشغول بود، تعجبی ندارد که علی‌آبادی هم هیچ حرکت مثبتی برای ورزش انجام نداده باشد. فردوسی‌پور با نمایش تصاویری از ورزشگاه‌هایی از سراسر ایران که به ویرانه شبیه بودند،در این جهت سنگ تمام گذاشت. اما گل برنامه نود جایی بود که بعد از نمایش این تصاویر، هاشمی طبا گفت:" کار ورزش با سیاست ارتباطی ندارد و اینطور کار با حرف پیش نمی رود که یک نفر بگوید این کارهای بزرگ را کرده‌ایم." معلوم بود که منظور هاشمی‌طبا ازین جمله چه کسی بود و همین نکته سبب شد فردوسی‌پور با چهره‌ای نگران به پشت صحنه نگاهی بیندازد!